Volop groen. De zon doet z’n best. Het is zomer. Maar toch ook weer niet. Het waait. Af en toe een bak uit de hemel. Tijd om een poncho tevoorschijn te halen is er niet. Voordat we het weten is de zon weer terug. Zomer en herfst tegelijk. Hadden we dan iets anders verwacht? Eigenlijk niet. Daar is het september voor. Herfst op de Ruiten Aa. Westerwolde is prachtig!
Wedderveer
Gemoedelijk en klein. Het haventje van Wedderveer. Uitstekend als uitvalsbasis. Makkelijk om te parkeren. Een steiger en bovendien een goed begin voor een mooie tocht richting Wedde, Vriescheloo of Winschoten. Eenmaal te water zetten we met de wind in onze rug, koers richting Wedde. Op naar onze eerste stop; de Wedderburcht!
Slotgracht
Via een onopvallend slootje steken we naar links. Het is er windstil. Geruisloos zou je kunnen zeggen. Overwoekerd, dat wel. Manoeuvreren langs takken en bladeren. Het past allemaal net. Voor ons doemt een kasteeltje op. Een stukje geschiedenis dat ons terug neemt naar het jaar 1360. Op de bodem onder ons zijn door de jaren heen hellebaarden en musketten opgevist. Inmiddels uitgestalt in de net zo bescheiden ridderzaal. Een wilde eend schud ons wakker. Genoeg gedroomd. Terug naar het heden. Een blokkade van boomstammen! Alleen nog maar een weg terug. Hop, in de achteruit. Terug naar de Ruiten Aa.
Herfst Ruiten Aa
We gaan over van de Westerwoldse Aa naar de Ruiten Aa. De rode draad van Westerwolde. Kronkelend beekje. Vol met verassingen, oeroude oevers en bloeiende flora. Dat ook de fauna hier volop leeft, ontdekken we al snel. Voor ons schiet een ijsvogel van z’n tak de bossen in. Hij is er gek op. Stromend helder water. Wij ook!
Ter Wupping
Via Oud Veele peddelen we verder. Tegen de stroom in. Gelukkig hebben we de wind mee. Het water staat opvallend hoog. Tegen de vistrap op gaat met gemak. Leuk voor straks op de terug weg. Een extra duwtje in de rug. We verheugen ons er nu al op. We passeren wat lage bruggetjes. Intussen wordt de beek krapper en dynamischer. Het betere bochtenwerk. Een verassing achter iedere struik. Zwaluwen te over. Scherend over het water. Als kleine vliegers in de lucht. Een prachtig gezicht.
Tijd voor een break
We hebben ons eindpunt bereikt. De kano steiger in Ter Wupping. Ideaal om aan land te gaan. Tijd voor wat eten, rust en om van het uitzicht te genieten. Plots breekt de bewolking door. Het water komt met bakken uit de hemel. Tegen de tijd dat we kunnen schuilen onder de boom, begint het te miezeren. Gelukkig! Loos alarm. Om te voorkomen dat we volledig afkoelen, stappen we niet veel later weer in. Tijd voor de terugreis. Tegen de wind in, maar met zon!
Zelf leren kano varen?
Neem eens een kijkje op de site van de KVSO. De Kanovereniging Stadskanaal & Omstreken organiseert regelmatig kennismakingscursussen. Kom op vrijdagavond een kijkje nemen bij het tourvaren of vaar op maandag het avontuur tegemoet in je poloboot. Kanopolo zit vol met actie!
Ruiten Aa inderdaad erg mooi. Het mooiste stuk vinden wij achter Moenieks en als je van Rennenborg naar Ter Wupping vaart. Het stuk bij Smeerling en het Metbroekse bos is schitterend. Nog meer bochten dan in het stuk hierboven beschreven.
Kanovereniging Westerwolde vaart daar geregeld. Ook zij hebben een introductiecursus. Zijn een kleine maar zeer actieve vereniging. Zie www kanoverenigingwesterwolde.nl
Hoi Louse! Helemaal met je eens. De ‘kleine Amazone’ tussen Jipsinghuizen, Moenieks en Rennenborg is mijn favoriet. Het watervalletje nabij Rijsdam is door hermeandering, helaas verdwenen. Ook prachtig!
Jullie zijn echte natuur mannen. Genieten van plekken waar de Randstad geen weet van heeft.