VERHAAL 1. TO THE RESCUE: SCHAPEN IN NOOD
LEESTIJD 5 MINUTEN
Door Jorrit Iepema
Buiten is het donker. Het spookt al lange tijd door naderend onweer in de verte. Het gebulder is steeds beter te horen en ik vraag me af of verder onheil mij bespaard zal blijven.
De regendruppels vallen in verschillende vlagen op de voorruit van de Land Rover. Soms teveel en soms te weinig voor de bescheiden ruitenwissertjes. Gepiep van een droge voorruit wisselt hak op de tak af met water verplaatsende geluiden. Eigenlijk boeit het me niet, ik zie genoeg en daar gaat het om. “Een beetje karakter hoort erbij”, hoor ik andere Land Rover eigenaren vaak zeggen en zo is het denk ik bij mezelf.
Droge weilanden die elke druppel water gretig proberen te verorberen.
Op de weg is bijna niemand te bekennen in een toch al zo rustig gebied. Men is aan het schuilen in huis en heeft geen zin om het onweer te tarten. Het geeft mij de gelegenheid om in alle stilte en zonder menselijke ruis vanuit de auto te genieten van de omgeving om mij heen. Bomen groener dan groen, bloeiende moestuinen en droge weilanden die elke druppel water gretig proberen te verorberen.
Terwijl ik met een sukkelend tempo en 4 versnellingen weer op huis aan rij, lijkt het in de verte op te klaren. Een beeld dat beter bij de drukkende temperatuur buiten lijkt te passen. Een benauwde atmosfeer.
Met een kleine slag zet ik het wieltje op het dashboard uit. Ondanks dat de ruitenwissers maar een enkele snelheidsstand hebben, bewijzen ze altijd trouw hun dienst. Scherp zicht. Terwijl ik er aan denk zie ik twee kleine figuurtjes op de afgelegen klinkerweg in de schemer voor me lopen.
Twee jonge schapen die afgelopen voorjaar zijn geboren, zijn op ontdekkingstocht op de openbare weg. Een roadblock op micro niveau.
Terwijl ik langzaam nader zet ik de sputterende vierwieler aan de kant van de weg. De jongelui hadden me al op tijd in de gaten en keren met een drafje terug naar hun weiland. Het hekwerk van eenvoudige prikstokken en touwtjes ligt omver. Een prima kans voor deze vrolijke viervoeters om op avontuur te gaan. Zelfs met een 5 hectare groot grasperceel lijkt het gras toch groener aan de overkant.
Terwijl ik het schouwspel vanuit m’n comfortabele stoeltje zit te bekijken, blijft een van de twee vast zitten in het touw met z’n pootje terwijl de ander tussen de draden door terug het veld in glipt.
In de middenconsole vind ik tussen de rommel de Opinel. Een eenvoudig maar oerdegelijk mesje om niet alleen een appeltje te schillen met een sinaasappel, maar ook om uitdagingen als deze op het platteland aan te kunnen gaan. Gelukkig komt het jonge schaap na een paar keer trekken zelf los en is een stukje precisie touw door snijden vanavond niet meer nodig. Gelukkig.
Wat een stilte. Wat een warmte. Wat een natuur.
In de regen sta ik te kijken hoe de dieren zich weer bij hun kudde voegen in de verte. Schitterend. Wat een stilte. Wat een warmte. Wat een natuur. Terwijl de waterdruppels op mijn voorhoofd vallen gaan er allerlei gedachten door m’n hoofd en sta ik voor een kapot, door het schaap meegesleurd, hekje van touwen en paalstokjes.
Terwijl de schapen alles alweer lijken te hebben vergeten in de verte, laten ze mij in chaos van touwen achter.
Voor me vind ik een handgeschreven briefje in het gras. Een briefje van mensen die even eerder waarschijnlijk hetzelfde avontuur hebben beleefd. “Hek was gevallen, verstrikt en kapot. We hebben geprobeerd er iets van te maken. Succes!” Terwijl ik het briefje weer terug leg in het gras voor de volgende, zoek ik vanuit m’n ooghoeken naar een tak of stok.
Met precisie priegel ik de draden weer in de klemmen van de paaltjes en pak ik voorzichtig de omgevallen prikstokken beet. Terwijl ik de ijzerdraden (en stroom) in het raster nauwkeurig probeer te vermijden, komt het hekwerk weer langzaam tot stand. De rust lijkt weer te zijn wedergekeerd.
Een dag later kom ik terug. Het hek nog intact en dartelende schapen in de verte. Met een glimlach breng ik de Land Rover weer in beweging.
De volgende keer graag even een bordje bij het hek om te kunnen bellen bij calamiteiten.
© Copyright Jorrit Iepema – Omslagfoto pexels.com: @lukas_hartm
